Site Overlay

Jak wykryć insulinooporność?

Spread the love

Insuliooporność to taki jednorożec wśród lekarzy. Jedni w niego wierzą, a drudzy nie do końca. Jednak insulinooporność jest faktem i należy się przed nią bronić rękoma i nogami, bo uwierzcie mi, to jest straszny syf.

Insulinooporność to zaburzenie homeostazy glukozy, polegające na zmniejszeniu wrażliwości mięśni, tkanki tłuszczowej, wątroby oraz innych tkanek organizmu na insulinę. Jest jedną z przyczyn cukrzycy typu 2 i cukrzycy ciążowej, zwykle pojawia się też w przebiegu cukrzycy typu 1. Insulinooporności często towarzyszy hiperinsulinemia czyli nadmierny wyrzut insuliny zwykle występujący po posiłku. Hiperinsulinemia pomaga utrzymać przez jakiś czas poziom glukozy na prawidłowym poziomie, ale częste nadmierne wyrzuty insuliny, zwiększają insulinooporność (takie koło zamknięte).

W celu zdiagnozowania insulinooporności, należy wykonać test tolerancji glukozy, czyli tzw. krzywą cukrową i insulinową (test OGTT). Test polega na pobraniu krwi pacjentowi i sprawdzeniu poziomu glukozy i insuliny na czczo (0h), a następnie sprawdza się poziom glukozy i insuliny po 1h i 2h po wypiciu glukozy 75g.  Żeby móc wykonać pełne badanie, krzywa musi być przynajmniej trzypunktowa! Jest to bardzo ważne, ponieważ lekarze często kierują na badanie z obciążeniem glukozą bez wykonania całego badania na przykład tylko na krzywą cukrową. Jest to ogromna głupota, ponieważ na podstawie takiej krzywej nie można stwierdzić insulinooporności, a badanie takie powinno się powtórzyć dopiero za minimum pół roku, żeby nie obciążać trzustki. Ponad to wielu lekarzy diagnozuje insulinooporność tylko na podstawie wskaźnika glukozy i insuliny na czczo, albo np. na podstawie krzywej dwustopniowej czyli na czczo i np. po 2 godzinach (nawyk przy diagnostyce cukrzycowej, niestety nieprawidłowy przy diagnozowaniu insulinooporności).

Na koniec, należy pamiętać, że jeśli chcemy zrobić sobie krzywą cukrową i insulinową, musimy mieć skierowanie od lekarza. W ten sposób gabinety zabezpieczają się przed sytuacją, gdyby pacjentowi coś się stało podczas obciążenia glukozą (są to sytuacje raczej rzadkie, zdarzające się na przykład przy dużej hiperglikemii).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.